Het leven zoals het is… in Amerika

Jaaaa, sinds gisteren zijn we hier dan eindelijk online. Het heeft zolang geduurd omdat het nogal gecompliceerd was. Ik ga er niet mijn energie aan verspillen om het uit te leggen, want daar hebben jullie toch niets aan… Het voornaamste is dat het nu werkt!!

En gisteren is dan eindelijk ook onze luchtvracht toegekomen. Om de verhuis van continent naar continent wat te vergemakkelijken, laat de firma toe om een grote kist met allerhande spullen via luchtvracht over te brengen (omdat de zeevracht pas enkele weken later arriveert). Zo hebben we daarin wat speelgoed van de kinderen gestoken, hun 2 fietsjes met helmen, de autozitjes en extra kleren. Normaal gezien is die een week tot 10 dagen onderweg, maar – spijtig genoeg – heeft het deze keer wel 20 dagen geduurd. Niet dat dit nu zo dringend was, maar de kinderen misten toch wel hun speelgoed (ze hebben nog niet veel vriendjes…)

Afgelopen 2 dagen heb ik me dus bezig gehouden om al die spullen uit te pakken. Niet echt de leukste bezigheid, maar het moet gebeuren. ‘k Zal blij zijn als uiteindelijk al onze spullen en meubels in ons (definitief) huis een plaatsje hebben gekregen… Enerzijds is het spannend, want je kan weer creatief bezig zijn, maar anderzijds is het ook overweldigend als al die dozen in je huis worden neergeplant. Ik hoop dat ik er toch rustig bij blijf (ben niet echt een rustige natuur…)

O ja, ik zou nog een verslagje maken over de Jazz night. De avond was heel goed begonnen. Lekker op een terrasje gegeten met een heerlijk glaasje wijn. We zaten wat te keuvelen tot er iemand op ons af wandelde. Tiens, die leek verdraaid goed op iemand die we van de tennisclub in Dilbeek kenden (waar we vóór ons expatleven lid van waren). Wat bleek? Het was hem inderdaad (Onton voor de ingewijden). Niet meer de student, maar ondertussen getrouwd en papa van 3 kindjes! Zij waren op doorreis naar hun vakantiebestemming en brachten een bezoekje aan een vriendin in Zug. En ondertussen werden we ook nog aan haar voorgesteld. Wat is de wereld toch klein! Daarna zijn we nog naar de optredens gegaan. Om 9u echter begon het te regenen! Het kletterde zo hard, dat we maar naar huis zijn gereden. Spijtig, want wat we gehoord hadden, was schitterend! We zijn dan ook wel Jazz fans.

Einde deze week kan ik hopelijk mijn auto afhalen (er moeten nog wat papieren in orde gebracht worden). Roel heeft een (tweedehands) juweeltje (met veel opties, automatische schakelbak en leren zetels!!) online gevonden (hij was gelukkig al die tijd wel online op het werk). Ik was natuurlijk meteen verkocht toen ik het zag! (We kopen die van een dealer en krijgen nog een jaar garantie). Nu rijd ik met een gehuurde wagen, maar die is me veel te groot. De parkeerplaatsen zijn hier dan ook heel eng en het rijden in een stad als Zug is ook niet echt gemakkelijk. Overal rijden fietsers (je moet dus constant in je spiegels kijken) en vermits de kinderen hier te voet naar school gaan, moet je dus extra uit je doppen kijken. Jaaa, zelfs 5-jarige kleuters gaan hier alleen te voet naar school. Ze leren op school hoe ze zich in het verkeer moeten gedragen. Elke chauffeur stopt dan ook onmiddellijk van zodra een kind het zebrapad nadert. Heel veilig, dus! Als chauffeur is het best vermoeiend, maar als mama vind ik het schitterend om te weten dat ook onze kinderen zich veilig in het verkeer zullen kunnen bewegen als ze eenmaal in het buurtschooltje naar school gaan. Ja, andere landen kunnen hier een voorbeeld aan nemen.…

Voor de jongens is het ook wennen op hun nieuwe school. Ralph en Madu zitten samen in een klasje tot hun Duits voldoende is om naar hun eigen klas over te schakelen. Ralph heeft al een vriendje uit Kenia. Hij is even oud en spreekt ook Engels. Ze moeten regelmatig samen een taakje uitvoeren (er wordt differentiatie toegepast) en hij bewondert zijn vriendje omdat hij al wat Duits kent.

Madu heeft het wat moeilijker. Hij is de jongste van de klas, iedereen is ouder. In Amerika was hij altijd vooruit op zijn klasgenootjes, hier voelt hij zich ‘stupid’ (om het met zijn woorden te zeggen). Hij doet het nochtans goed, maar zijn zelfvertrouwen heeft een deuk gekregen. Wij proberen hem van het tegendeel te overtuigen (je bent de jongste, je mag bij de ouderen zitten omdat je het zo goed doet enz…) Toch zijn we ervan overtuigd dat hij zich snel anders zal voelen, want hij is altijd heel leergierig geweest. Hij heeft gewoon wat tijd nodig om te wennen…

De kinderen vertellen ons dat het er hier ook anders aan toegaat. Vóór ze de klas betreden, moeten ze hun schoenen uitdoen en pantoffels aantrekken. We vonden dat natuurlijk heel gek, maar vermoeden dat ze dit doen voor de winterdagen. De meeste kinderen gaan hier namelijk te voet naar school (het autoverkeer wordt hier echt gebannen) en als het gesneeuwd heeft, hebben ze natuurlijk natte, besneeuwde schoenen. Pantoffeltjes houden dus de klasjes proper.

Ook moeten ze de juf elke morgen een hand geven : ‘Grüezi, Frau Rothlin’. Nu ben ik net een boek aan het lezen over de Zwitserse cultuur (‘Beyond Chocolate’ van Margaret Oertig-Davidson) en las dat dit behoort tot de elementaire beleefdheid in Zwitserland. Terwijl men in Amerika elk handcontact vermeed (want er zouden wel eens bacteriën aan je handen kunnen kleven), wordt het hier net als onbeleefd beschouwd als je geen hand geeft. Zo gingen wij gisteren met Madu naar de dokter en ook daar gaf de dokteres ons onmiddellijk een hand… Ander land, andere gewoontes!

Stilaan beginnen we een evenwicht te vinden. De kinderen op school, Roel op het werk en ik thuis en in Zug (dank zij de TomTom geraak ik overal!) We kijken uit naar half september (dan arriveren de meubelen en kunnen we verhuizen naar ons huis), maar we proberen nu vooral te genieten van de schoonheid van Zug. We ontdekken elke dag iets nieuws en ik moet toegeven dat we daar telkens enthousiast over zijn. Zo ontdekten we gisteren toevallig dat er feest is in Zug (Jazz nights op 21 en 22 augustus). Daar gaan we vanavond zeker naartoe… En met dit prachtige weer wordt dat vast genieten. Verslagje volgt binnenkort!

PS : nog steeds geen internet! Starbucks is mijn redder in nood! Heb in die 4 jaar in Amerika nooit zoveel ‘Starbucks’ bezocht (ben geen koffiedrinker)

Ken je die glazen bollen waarin je allerhande kersttafereeltjes kan bewonderen? Als kind was ik erdoor gefascineerd en vond ik het leuk om ze stevig te schudden, want zo kon ik mijn eigen sneeuwstorm veroorzaken. En dan bleef ik ernaar turen tot het laatste sneeuwvlokje op zijn plaats was gedwarreld. Waarom ik daar nu plots aan denk? Wel, deze week voelen we ons zo’n beetje : door elkaar geschud. Jaaaa, het is even wennen hier. En toch hebben we er vertrouwen in dat alles op zijn plaats zal vallen…

Een ander land, dus andere gewoontes. En het is inderdaad nogal anders. Dat men in een appartement een beurtrol heeft om de wasmachine te gebruiken, had ik al gelezen bij Ilse. Bij de gevolgen ervan, had ik echter nog niet stilgestaan. Roel moet reizen, dus gauw even wat spulletjes in de wasmachine gooien? Neen, niet mogelijk. Dan maar met de hand uitwassen en boven het bad hangen… En had zij ook niet geschreven dat je hier je brood bij de bakker niet kan laten snijden? Wel, het is even wennen om dit ‘s morgens op (over)grootmoeders wijze te doen…

En de school? Mmm, ook heel anders. Wij opteerden ervoor om de kinderen naar een buurtschool te brengen om zich gemakkelijker te integreren met de buurtjongens. Wat blijkt? De jongens zitten voorlopig (enkele maanden) samen in een klein DaZ-klasje (Deutsch als Zweitesprache). Dat vinden we wel heel positief. Ze krijgen een soort versneld Duits programma opdat ze snel naar hun uiteindelijke klas kunnen. Maaaaar, dat klasje wordt aan de andere kant van de stad Zug georganiseerd, in een andere school (van dezelfde scholengroep). Dus, mama kan maar rijden (geen bus van hieruit!) en alle vriendjes die de jongens ginds leren kennen, blijven schoolgaan in die school. Onze Ralph en Madu keren na verloop van tijd terug naar hun buurtschool. Daar zullen ze opnieuw nieuwe vriendjes moeten maken….

En ik moest ook even slikken toen ik vandaag het nieuwe schoolprogramma in handen kreeg. Men heeft zo eventjes enkele namiddagen geschrapt. Euh??? Daar kregen we zelfs geen verdere uitleg bij… Madu gaat elke voormiddag en enkel donderdagnamiddag naar school, Ralph mag ook nog maandagnamiddag naar school om te sporten (het is mij onduidelijk waarom Madu niet mag sporten…) En de andere namiddagen zijn ze vrij… Hoezo? Wij dachten net dat ze extra uren zouden hebben met dat versnelde programma… Weg vrije dagen voor mama

Ja, het is opnieuw naar een nieuw evenwicht zoeken. Niet dat we hier bij de pakken zitten. Als expats weten we immers dat we ons moeten aanpassen en dat alles went. We denken met weemoed aan de grote parkeerplaatsen bij de Amerikaanse winkels (hier in Zug moet je steeds zoeken naar een plaats en is alles betalend!) Maar we maken ons sterk dat we gewoon te voet boodschappen zullen doen als we eenmaal in Zug zelf zullen wonen (we wonen er nu enkele km vandaan). We zuchten even als we een dure rekening na een maaltijd betalen, maar glimlachen snel omdat het eten bijzonder lekker was en het uitzicht onbetaalbaar. We voelen ons een beetje als een idioot als we de supermarkt wel 3 keer op en af lopen om bepaalde produkten te vinden en dan uiteindelijk met het verkeerde naar huis komen, maar we weten dat we al doende leren… ‘t Zal dus even duren voor we ons hier wat comfortabel zullen voelen, maar toen we zondagnamiddag van een prachtige bergtocht terugkwamen, voelden we ons heerlijk en wisten we dat het allemaal de moeite waard is. ‘t Is gewoon even doorbijten. No pain, no gain!

PS : nog steeds geen internetverbinding op het appartement Sorry, dat ik geen enkele e-mail beantwoord of blog lees voor het moment, maar ik kan slechts een half uurtje per keer bij Starbucks op het www.

We hadden geluk… We kregen business tickets aangeboden door de firma. De kinderen hadden er zo naar uitgekeken, want dan konden ze allerlei videospelletjes spelen. Een half uur na het opstijgen echter, voelde Madu zich niet goed en begon hevig over te geven. Gelukkig hadden we reservekleding bij… Zijn lichaampje voelde heet aan, hij had waarschijnlijk koorts. Dat we nu net geen medicatie bij hadden…

Toen de hostess met ‘paracetamol’ voor volwassenen aankwam, wisten we niet of we een halfje durfden geven. Roel en ik stonden wat te overleggen, toen een dame vóór ons ‘Tylenol’ voor kinderen aanbood. Ze had ook nog ‘stopjes’ (suppositoires) bij tegen misselijkheid, speciaal voor kinderen. Ik moest even glimlachen, ‘stopjes’ hebben we nooit gebruikt in Amerika… (zo Europees!) Maar het leek me op dat moment wel ideaal omdat Madu wel niets kon binnen houden. We legden hem dus haarfijn uit wat het was en hij ging er – gelukkig – mee akkoord.

De medicatie werkte, een half uurtje later lag hij te slapen. Op zo’n moment ben je wel dankbaar dat je business reist. De hostessen waren heel attentvol en hielpen ons zo goed mogelijk. Dat ik bijna niet geslapen had, had dus niets te maken met de service, maar alles met het feit dat ik eerder lag te waken dan te slapen…

We landden zondagochtend om 10.15u. Even later arriveerde onze taxichauffeur aan de luchthaven. Die bracht ons naar de ‘company’ waar we een (voorlopige) firmawagen konden ophalen. Daar werden we ook opgewacht door iemand die ons naar ons (voorlopig) appartement bracht.

De eerste indrukken waren heel goed. Het appartement viel goed mee, de zon liet haar van haar beste kant zien en de buurt… is natuurlijk niet hetzelfde als in St.Louis, maar we hebben een schitterend uitzicht! We lieten onze koffers onuitgepakt en gingen op verkenning in Zug. Onze magen moesten immers gevuld worden. En wat is Zug toch mooi! We namen plaats op een terrasje dat uitgaf op de ‘Zugersee’ (het meer van Zug) en genoten van een heerlijke maaltijd, met in de achtergrond prachtig koorgezang (er was immers een feest aan de gang!)

In de namiddag gingen we boodschappen doen. Op zondag is dat natuurlijk niet evident (we zitten niet meer in Amerika waar alle winkels op zondag open zijn ). We vonden er nog eentje open aan een benzinestation en kochten het hoogstnoodzakelijke. Na een mooie wandeling door Zug, keerden we terug naar het appartement. We pakten de koffers uit en tegen de avond aan werden de kinderen moe (jetlag). Na het avondeten en enkele verhaaltjes verder hadden ze moeite om de oogjes open te houden. Terwijl zij naar dromenland reisden, klonken Roel en ik op het nieuwe avontuur en genoten nog enkele uurtjes samen van het prachtige panorama…

De verhuis ansich was heel zwaar. Dat kan eigenaardig klinken, want alles werd toch door een firma ingepakt? Maar vergeet niet dat we maar weinig tijd hadden om die voor te bereiden : er verliep slechts 2 maand tussen het vernemen dat we gingen verhuizen en de eigenlijke verhuis (en als je dan rekening houdt met het feit dat we tussendoor nog naar België en Zwitserland reisden, was het slechts anderhalve maand) . Alles moest afgesloten worden (gas, elektriciteit, water, telefoon, kabel, vuilnisophaling enz…) en er moest vanalles verkocht worden. De spullen die niet verkocht raakten, verdeelden we onder de buren (zo hebben ze elk wel iets in huis dat hen aan ons doet denken )… Tot slot hebben we onze kasten één voor één ‘uitgemest’ (de helft van de kleren werden naar ‘charity’).

Ook emotioneel was het niet te onderschatten. Ook al voelt de beslissing om naar Zwitserland te verhuizen als ‘juist’ aan, toch was het moeilijk om afscheid te nemen van een buurt waarmee we 4 jaar zo nauw verbonden waren. De buren hadden het er eveneens moeilijk mee, want nog elke avond na ons officieel afscheid viel er wel iemand binnen om een laatste pintje of wijntje met ons te delen… Dat zullen we inderdaad missen….

Ralph en Madu houden zich sterk. Ze missen hun vriendjes, maar op dit moment hebben ze nog steeds een vakantiegevoel. Dit (voorlopige) appartement voelt eigenlijk wel een beetje als een vakantiewoning in de bergen aan. Ze krijgen ook alle aandacht van ons en vinden de Duitse taal best ‘grappig’. Dat zal volgende week, na hun eerste schooldag, wel heel anders zijn, vrezen we….

Eindelijk zijn we er weer! Het heeft even geduurd, maar de verhuis eiste al onze aandacht op en hier op het (voorlopige) appartement hebben we geen internetverbinding… Dus zochten we naar een ‘hotspot’ en vonden er één in het ‘Starbucks’café in Zug!

Het waren heel intense dagen, maar daarover later meer. Eerst wilden we het nog even hebben over ons afscheid. Dat werd gevierd op zaterdag 26 juli. Het werd een groots feest : onze straat werd zelfs afgezet! De buren hadden voor een ‘band’ gezorgd en verschillende van onze vrienden hadden ‘pork’ (varkensvlees) bereid. Ze hadden het gecombineerd met een wedstrijd (net als vorig jaar met de ‘rib throwdown’ – klik hier). De overigen zorgden voor de ‘side dishes’. Ook Roel maakte zijn befaamde ‘shrimps’. Vier jaar lang hebben ze naar het recept gevist, maar Roel gaf zijn geheime bereiding nooit prijs… (Na het feest heeft hij het naar iedereen toegezonden, bij wijze van afscheidscadeau!)

Het feest was super gezellig. De band speelde covers van de jaren 80 en 90. Op een bepaald moment werden we naar voren geroepen en kregen we een speech te horen over de afgelopen 4 jaar. Het was heel hartverwarmend. Natuurlijk kregen we ook cadeaus overhandigd : een prachtig fotoboek over Amerika, een ets van St.Louis en allerlei Cardinals attributen… Zelfs de kinderen werden niet vergeten. Goh, we voelden ons heel verwend. Roel nam daarna het woord en Ralphje trok aan het einde de microfoon uit papa’s handen. ‘I just wanna thank you for being my friends! We will miss you!’ riep hij, waarop iedereen begon te applaudiseren… Heel stoer van onze oudste!

Er werd gedanst, gegeten, gedronken, gespeeld (de kinderen), gek gedaan, verhalen naar boven gehaald enz…. En om het feest nog grootser te maken, hadden ze zelfs de brandweer van wacht uitgenodigd (enkele buren zijn brandweerlui). Dat vonden de kinderen dan weer schitterend! Welk kind wil er nu niet eens in zo’n brandweerwagen zitten?

De band had een toelating gekregen om te spelen in onze straat tot half tien. En ja, hoor, om half tien stond de politie er. Nog 1 liedje en daarna was het afgelopen. MAAR, het feest ging nog door tot in de vroege uurtjes (met geluidsinstallatie). Roel en ik hadden ook nog een slideshow gemaakt over onze ‘wonderjaren’ in St.Louis. Deze werd met veel gejuich onthaald… En neen, we gaan deze niet op de blog zetten, omdat er toch wel foto’s bij zitten die we liever niet publiceren…

Goh, wat gaan we deze gezelligheid missen! Vrienden maken in onze straat was echt niet moeilijk. Deze mensen waren heel open, gezellig, warm en stonden altijd klaar om te helpen. We zullen ze één voor één missen… Ons huis in Zug zal altijd voor hen open staan!

Bye, dear friends, we will miss you! Love you all!

Wat is er toch aan de hand, hoor ik menig denken? Blogmoeheid? Ziek? Zwanger? Heimwee? Twee weken niet bloggen is nog nooit gebeurd ten huize Van Doren… Ok, ik geef toe : er is wat aan de hand, jullie hebben gelijk. Enkele weken lang heb ik geprobeerd om er niets over te schrijven, tot ik het op een bepaald moment gewoon niet meer kon. Hoe kan je iets doodzwijgen als het ons hele leven beheerst? Ja, 2 maand iets stilhouden, is heeeeeeel moeilijk voor een flapuit als ik. Maar nu mogen we het eindelijk aan de buitenwereld kenbaar maken : we gaan verhuizen!! Ja, jullie lezen het goed… we verhuizen naar Zwitserland…

De afgelopen weken is er zoveel gebeurd, dat ik niet weet waar te beginnen. Laat ik het dus even kort schetsen van in het begin. Begin juni krijgt Roel een voorstel om naar Europa te komen werken. Hij vliegt heen en terug naar Zwitserland en we beslissen samen om de uitdaging aan te gaan. Vermits we altijd geweten hebben dat we ooit wilden terugkeren omdat we onze familie nogal missen, hebben we eigenlijk niet lang getwijfeld. Het was wel allemaal heel confidentieel, dus kon ik er niets van op de blog zetten (er lezen immers collega’s mee).

Begin juli vertrekken we dus halsoverkop naar Belgie om de familie te bezoeken (hadden we een jaar niet meer gezien!) en maken we van de gelegenheid gebruik om een huis te zoeken in Zwitserland. We hadden slechts 2 dagen, maar het is ons gelukt (de kracht van het positief denken)! We hebben een heel charmante stadswoning in Zug gevonden. Echt uniek en heel Zwitsers! In die 2 dagen werden we heel professioneel begeleid door een relocation verantwoordelijke, die ons tegelijkertijd veel bijleerde over het leven in Zwitserland. Deze 2 intense dagen hebben ons ook doen besluiten om de kinderen gewoon naar een lokale school te sturen (zij zullen dus (Zwitsers) Duits leren). Verschillende redenen : 1) er was geen plaats meer op de internationale school 2) er ligt een lokale school op 200 m van het huis 3) een bevriend koppel heeft dat ook gedaan met hun kinderen (toen zelfde leeftijd) en hebben ons gezegd dat ze het opnieuw zouden doen omdat het de integratie van de kinderen zoveel vergemakkelijkt.

De afgelopen weken hebben we dus heel hard gewerkt. De helft van onze inboedel werd inmiddels verkocht (biljarttafel, bedden, auto, koelkasten, tv’s, electrische apparaten enz…) vermits ons huis een stuk kleiner is als nu (de prijzen van de huizen zijn ginds immers om te duizelen!!!) . Ook hebben we een ware opruimactie gehouden! Goh, wat een rommel verzamelt een mens toch! Maar ik moet toegeven : het werkt heel bevrijdend als je al die balast overboord gooit!

En afgelopen vrijdag werd het dan eindelijk aangekondigd! Eindelijk mag de buitenwereld ook weten wat er gaande is (familie en vrienden wisten het al). Wat er nu gebeurt? Woensdag 6 augustus komen ze inpakken (net op onze 20st huwelijksverjaardag!!), zaterdag 9 augustus vertrekken we uit Amerika. De eerste weken zullen we in een ‘corporate flat’ wonen, tot onze meubelen arriveren.

Om te duizelen, niet? We zijn er zelf een beetje ondersteboven van, het is immers allemaal heel snel gegaan! Ondertussen hebben we hier ook al uitgebreid ons afscheid gevierd, maar daarover meer in een volgende blog! We laten jullie even bekomen van het nieuws…

Ik las even een pauze in.

Tot binnenkort!

Tijdens ons verblijf in België constateerden we dat de batterij van mijn computer niet wilde opladen (we hadden nochtans een speciale stekker bij). En eigenlijk was ik er niet boos om. Een vakantie zonder computer betekent immers meer tijd voor andere leuke dingen…

Wat hebben we zoal gedaan? Leuke bezoekjes gebracht aan ouders, broers en zussen met heerlijke verwennerijen (zoals vispapillotten, wokspecialiteiten, BBQ’s, koude schotels, tomaat garnaal, croissants, lekkere Belgische chocolade en taartjes enz…). We vierden Madu’s verjaardag wel 4 keer (ja, die werd 6!). We pikten nog een feestje mee van vrienden die 15 jaar getrouwd waren (en die we ongeveer 8 jaar niet meer gezien hadden!) en het Vijverfestival in Dilbeek (waar we nog heel wat bekenden tegen het lijf liepen!). Te veel dus om alles in detail te beschrijven…

Sinds maandagavond zijn we terug thuis. Ons ‘huisje’ stond er nog, de post was netjes gesorteerd, de vuilbakken geleegd en het gazon gemaaid! Wat een lieve buurtjes, niet? Ja, we kussen onze beide handjes! We waren blij elkaar terug te zien. Over één ding waren ze echter niet tevreden : tijdens onze afwezigheid werd de brouwerij Anheuser-Busch door de Belgen overgenomen. Deze brouwerij is een grote werkgever en sponsor in St.Louis en ze vrezen dat er vele banen zullen sneuvelen… Ze zien het hier heel somber in. Of wij er toevallig iets mee te maken hadden? Neen, we hebben geen banden met Inbev. Gelukkig maar, anders waren we nu wel stinkend rijk, maar konden we onze vriendschap op onze buik schrijven… dat staat vast!

Het was een heerlijke dag vandaag : veel zon, maar toch niet te heet. Een ideale dag voor een bezoekje aan het dierenpark. We kozen unaniem voor het Gaiapark te Kerkrade (NL), omdat we er nog nooit geweest waren. We zochten het adres op via internet en de nieuwe TomTom van opa, bracht ons probleemloos tot aan de ingang. Leve de vooruitgang!

Aan de ingang vernamen we dat we beter via het internet geboekt hadden, het zou ons heel wat euro’s uitgespaard hebben. Dat weten we dan weer voor de volgende keer… Maar ik kan jullie verzekeren dat het park de prijs waard was! Wat een buitengewoon verzorgd en aangenaam dierenpark! Het was er heel ruim, zodat je niet het gevoel kreeg dat er veel volk aanwezig was en de dieren stonden in een hele natuurlijke omgeving. We hebben er prachtige wandelingen gemaakt, heerlijk gepicknickt (bedankt oma en tante Ann voor de lekkere boterhammetjes!) op een mooi terras en tussendoor hebben de kinderen in de speeltuin geravot. Natuurlijk hebben we er ook vele plaatjes geschoten…

Ja, dit park willen we jaarlijks op het programma zetten! Een echte aanrader voor diegenen die op zoek zijn naar een leuke daguitstap deze zomer (vergeet niet te boeken via het internet!)